تجدد نامه

به نام خداون جان و خرد                                                                                                                      مطلع شدیم دوست عزیزمان، عیسی خان حاتمی، عضو کوشای شورای مرکزی جبهه ملی ایران، در غم از دست دادن مادر بزرگوارش سوگوار است. این رخداد غم انگیز را به وی و تمامی خانواده ملیون ایران تسلیت میگوییم.و برای آن مدیر مسئول ماهنامه ایرانمهر عمری پایدار و صبری ارجمند از خداوندگار طلب میداریم.        تهران ،سازمان مهندسین و سازمان دانش آموختگان جبهه ملی ایران/ ۷-۹-۱۳۸۶ خورشیدی

دیروز مادر دوست،همفکر و همراه سیاسی و همکارم، عیسی خان حاتمی در مشهد درگذشت. این ضایعه را به این عضو کوشای شورای مرکزی جبهه ملی ایران و مدیر مسئول ماهنامه توقیف شده ایرانمهر تسلیت گفته، صبوری بازماندگان و بقای عمر ایشان را از یزدان پاک طلب می دارم! خدایش بیامرزد

۲ هفته ای است که تجددنامه به روز نشده است! راستش هفته گذشته که پدربزرگ پدریم در سن ۹۰ سالگی در تبریز فوت کرد تا ۵،۶ روزی را در آن "خاک عزیز زمستانی" به سر برم! پدربزرگ مرحومم در سن ۲۸ سالگی در تبریز به واسطه فعالیتهایش علیه اشغالگران روس و دولت سید جعفر پیشه وری به خشم اشغالگران گرفتار میآید و از پی چندی فرار و اختفاء در زادگاهش اسکو توسط مسئول حزب توده در آن شهر -فردی به نام کلانتری که از عجب زمان پس از سرنگونی دولت پیشه وری و غیر قانونی اعلام شدن حزب توده در سال ۲۷ به کسوت "شاه دوستان" در میآید تا در دوره نهضت ملی در قامت "مصدق ستیزی" ظاهر شود!- گرفتار میشود و پس از ۲ شب بازداشت در زیرزمین خانه کلانتری به عوامل ارتش سرخ تحویل داده میشود تا ۷ ماه را در بازداشتگاه روسها در مراغه به سر برد.در دوره نهضت ملی نیز به عنوان هوادار و مدافع جبهه ملی در بازار تبریز فعالیت مینماید تا ماهی را نیز پس از کودتا به بند کودتاگران دچار آید. خدایش بیامرزد و غم فقدانش برای فرزندان و نوه ها و نتیجه ها، فروکاهد. ۲: انتخابات سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی نیز برگزار شد و در آن دوست نازنینم عبدالله مومنی به پیروزی قاطعی دست یافت. امید سرافرازی و پیروزی برای او و سایر همفکرانش در آن نهاد دموکراسی خواه را دارم! ۳: دیروز پس از ۲ سال در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران پویا هیبت اللهی عزیز را دیدم و نیم ساعتی به گپی دوستانه با هم نشستیم. بر اساس آنچه شنیده بود منتقد مطلب "در نکوهش پلید نسبتی" ،نه از حیث محتوایی بلکه از منظر زمانی و شرایط زندانی بودن متعلق مطلب بود. امروز نیز عبدالله عزیز محبت کرد و در تماسی تلفنی انتقاداتها و استدلالهای منتقدانه اش را با حقیر در میان گذاشت. فصل مشترک تمامی این انتقادها نیز متوجه حیث زمانی و شرایط نگارش آن مطلب میباشد! صمیمانه عرض میکنم گرچه هنوز بر سر تمامی گفته ها و نوشته هایم در مورد علی نیکو نسبتی هستم و بر صحت موضعم و محتوای مطلب "در نکوهش پلید نسبتی" پای میفشارم ، لیکن حسب استدلالهای همدلانه برخی از دوستان در نقد آن مطلب -و به ویژه دلایل متقاعدکننده عبدالله عزیز و یادآوری عمق تراژیک و ناعادلانه مفهوم زندان در نظام سیاسی حال حاضر ایران از سوی وی- در این مجال اذعان میدارم که "اشتباه خویش را در انتشار مطلب مذکور به ویژه از نظر زمانی و شرایط در بازداشت بودن نیکونسبتی میپذیرم!" و از این بابت از خوانندگان محترم تجددنامه پوزش میطلبم. امیدوارم جناب علی نیکونسبتی هر چه سریعتر از چنگ دژخیمان امنیتی رهایی یابد تا فضای گفتگویی منصفانه و حقیقت طلبانه در مورد "آنچه من از وی میپندارم" و میگویم فراهم آید. قطعا تمام حقیقت در دست من نیست و  پاسخ و سخن دفاعی او نیز بی بهره از حقیقت نخواهد بود. نیز معتقدم علی نیکونسبتی علی رغم تمامی گذشته نا موجهی که داشته -که من در مقام نقد آن هستم- در ۲سال اخیر در دفتر تحکیم حضوری شورمندانه داشته است. خدایش در تاریکی انفرادی ۲۰۹ و بر سر "نمازهای انفرادی"-که واقعا نمازی دیگر، از جنس گلبرگ های بهاری است- یار و همراه باد! ۴: مهندس علی اکبر موسوی نیز حسب اعلام شان ظاهرا قصد کاندیداتوری برای دبیرکلی سازمان ادوار را ندارند. به ایشان خسته نباشید میگویم و قدردان شجاعت شان در کناره گیری دموکراتیک از مناصب سیاسی-تشکیلاتی هستم.هر نهاد سیاسی پس از زمانی نیاز به پوست اندازی و کارسپاری به نسلی جدید را دارد. موسوی خوشبختانه این منطق دموکراتیک را به نیکی درک میکند! امیدوارم کماکان همراه سازمان باشد و زیست سیاسی اش چونان گذشته پر افتخار.......