تجدد نامه

از ۸ نفر دانشجوی بازداشت شده دانشگاه امیر کبیر که به اتهام انتشار نشریات موهن به مقدسات اسلامی توسط وزارت اطلاعات بازداشت شده بودند تا تحت فشارهای بند ۲۰۹ به نقش خویش در انتشار نشریاتی که با نام و لوگوی ۴ نشریه دانشجویی این دانشگاه در اردیبهشت گذشته منتشر و توزیع شد، اعتراف نمایند ، ۵ تن به قید وثیقه های سنگین آزاد شدند تا از این جمع ۸ نفره ،  سه تن -احسان منصوری،احمد قصابان و مجید توکلی- به عنوان متهمین اصلی در ۲۰۹ باقی بمانند! برخی اخبار غیر رسمی و تایید نشده نیز حکایت از این دارد که حضرات امنیتی النهایه، احسان منصوری را به عنوان قربانی نهایی این داستان مضحک و رنگ و رو از کف داده، برگزیده اند و.......ظاهرا قرار است که مجید توکلی و احمد قصابان نیز آزاد گردند تا روزی در چند هفته آینده تلویزیون جمهوری ولایی جوانی نازکروی و نازک اندام به نام احسان منصوری را که از پی چندین ماه شکنجه در بند امنیتی ۲۰۹ وزارت اطلاعات پذیرفته است تا قربانی این نهاد به طور روز افزون مخوف در داستان نشریات امیر کبیر باشد، بر صفحه کریه خویش نشان خواهد داد که لابد روی مبلی در اتاق رئیس بند ۲۰۹ نشسته است و میگوید که از ارتداد و سب النبی و نمیدانم چه و چه نادم است و.......! آنچه مسلم است این است که برای احسان منصوری حضرات امنیتی خواب بسیار بدی دیده اند..... نباید گذاشت این خواب تعبیر شود...... تجدد نامه به سهم خویش در این راه خواهد کوشید. از تمامی یاران رسانه ای و کنشگران جهان مجازی همفکر و همسنگر -اعم از وبسایت ها و وبلاگهای فارسی زبان دانشجویی و غیر دانشجویی - نیز طلب یاری و همراهی داریم......در ادامه مطلب ۳ گزارش در باب واپسین تحولات در دانشگاه امیرکبیر را بخوانید..... پی نوشت: از اینکه دوست نازنینم رضا یوسفیان ،نماینده شجاع شیراز در مجلس ششم و عضو فعال و صمیمی فراکسیون دانشجویی این مجلس از پی غیبتی چند دوباره به عرصه سیاسی-دانشجویی بازگشته تا امروز نامش را در کنار دانشجویانی ببینم که خانواده مجید توکلی را در شیراز همراه و همدل گشته اند، بسیار خوشنودم......البته این آقا رضای عزیز با دیگر فراکسیون دانشجویی ها و اساسا با ۹۹ در صد سیاسیون در ایران یک تفاوت بزرگ دارد. و آن این است که رضا یوسفیان نخست روشنفکر است، بعد فعال سیاسی! و فعالیت سیاسیش عمیقا تداوم کنش روشنفکرانه اش محسوب میگردد. به همین خاطر نیز برایم واقعا عزیز است......
ادامه مطلب

عباس لسانی از فعالین آذربایجانگرا در اردبیل که از یکسال گذشته -در پی اعتراضات خرداد ماه ۸۵ در شهرهای آذربایجان - در زندان این شهر زندانی گردیده است ،در پی تقلیل محکومیتش از دو سال حبس تعزیری از سوی دادگاه تجدید نظر استان آذربایجان شرقی به یک سال و ابلاغ آن به لسانی، و نیز با توجه به در شرف اتمام بودن مدت این حبس یک ساله، انتظار میرود که به زودی از زندان اردبیل آزاد شود. تجدد نامه آزادی این فعال قومی از زندان را به او، خانواده و همفکرانش تبریک گفته، تصریح مینماید که از تمامی مطالبات اقوام ایرانی که معطوف به "رفع تمامی شقوق تبعیض قومی و سرکوب فرهنگی" بوده باشد، تا سرحد حفظ تمامیت ارضی ایران،استقبال و پشتیبانی مینماید......باشد که در ایران عزیز تمامی ایرانیان به یکسان و به شکلی برابر ایرانی پنداشته شده، زیست فرهنگی-اقتصادی آزادانه و به دور از هرگونه تبعیض قومی-مذهبی را تجربه نمایند.......چنین باد! مصاحبه وکیل لسانی با ایسنا را در ادامه بخوانید.
ادامه مطلب

 

ادامه مطلب

                                

چند پست پيش مطلب سخنراني منزل مرحوم ورجاوند را گذاشتم با مقدمه اي كه دو سوی فاشیست و نژاد پرست دعوا را بر نتافته و لایه لیبرال،انسان مدار و دموكرات دو طرف را به رواداري و گفتگو و دوري از "سياست به مثابه دشنام" فرا ميخواند........از پي آن تلفن "آقاي سرور" صورت گرفت كه شرح آن در چند پست پيش رفت. در آن پست علاوه بر توصيف ماوقع -البته واقعا به شكلي لطيفتر از آنچه رخ نموده بود - سعي نمودم تكه هايي از تاريخ به گمانم سياه حزب پان ايرانيست را در چند جمله براي مخاطبان عزيزم يادآور شده، برخي آراء ام را در باب اين مجموعه يادآور گردم......هر چند قصد داشتم مطلبي مفصل و تحليلي در تبار شناسي اين جريان سياسي ايران معاصر بنگارم و جايگاه راستترين روايت از ناسيوناليسم ايراني در اتمسفر آگاهي روشنفكرانه ايران را توضيح دهم ولي متاسفانه تهديد و دشنام گويي آقايان سرور مانع از آن شد كه بحث با صورتي مطلقا نظرورزانه آغاز گردد.......! امروز نيز ديدم يكي از اراذل جهان مجازي - كه به سان ديگر حضرات سرور در گفتار چماقدارانه و پيراهن قهوه اي چيزي كم نميگذارد و مطمئنا بي آنكه تصوري نه از چپ و راست بلكه از سياست داشته باشد، خود را "آنتي چپ" هم ميداند - جهان بلاگينگ را با چاله ميدان اشتباه گرفته و هر آنچه كه شايسته خود و ديگر حضرات سرور
ادامه مطلب

۴۰ روز از درگذشت "پیر ایراندوست" گذشت......مراسم چهلمین روز درگذشت شادروان دکتر پرویز ورجاوند، با سخنرانی دکتر داود باوند در مسجد فخرالدوله تهران -همانجا که برای سالیان محل پاسداری از یاد شهدای ایراندوست،داریوش و پروانه فروهر در روز ۳۰ آبان هر سال بود -روز جمعه  از ساعت ۱۰ تا ۱۱:۳۰صبح برگزار میشود...... با حضور خویش در این مراسم یاد و راه این میراثدار مصدق کبیر و پیرو مکتب "ملی گرایی لیبرال و دموکراتیک" را گرامی میداریم. 

۱: اول بار که با نام عبدالله مومنی آشنا شدم،سال ۸۰ بود و اوج اختلافاتی که منجر به شکل گیری انشعاب طیف شیراز گردید.....گوینده خود از آن دست اعضای شورای مرکزی پیش از انشعاب بود که خود گرچه در انشعاب شیراز شرکت نجست ولی همواره مامن شیراز را به "راه بی بازگشت علامه" ترجیح داده، میراثدارانش در دانشگاه تهران را به قلع و قمع دگر اندیشانی که درباقی دانشگاههای طیف علامه دست بالا را در اختیار داشتند، گماشت! طبیعتا نیز نه در آن مقطع و نه هیچ زمان دیگر نسبت به عبدالله مومنی نمیتوانست نگاه همدلانه و موافقانه ای داشته باشد. اما هم او نیز چون سخن از انتقادات فکری-هویتی در حق این عضو شورای تحقیق نشست واپسین - عضوی که شجاعانه به رد صلاحیت عوامل حکومتی - امنیتی در تحکیم پرداخت تا حکومتیان رحل اقامت در طیف شیراز گسترند - گذشت ،با وجود انتقادات اش، به تمجید از توانمندیهای فردی و به رسمیت شناختن تشخص سیاسی وی پرداخت. بار دوم که با عبدالله مومنی مواجهه داشتم شهریور ۸۱ بود و به همراه برخی دیگر از فعالین دانشجویی و روزنامه نگاران جوان به همت دکتر محسن سازگارا به کار انتشار روزنامه "گلستان ایران" مشغول.......که قرار بر پوشش و تحلیل اخبار نشست شهید بهشتی تحکیم علامه و موضع گیری در برابر طیف حکومت ساخته شیراز شد. نخستین خبری که از نشست روی تلکس خبری ایسنا آمد و در خبر خبرنگارمان نیز درج بود،گزارش سخنرانی دبیر تشکیلات -عبدالله مومنی- را شامل می بود تحت عنوان "استراتژی جدید تحکیم ،دوری از قدرت"......بر خبر استراتژی تحکیم شرح و تحلیلی درشتگویانه در نقد اصلاح طلبان حکومتی نگاشتم و به صفحه دانشجویی روزنامه که مسئولیتش با یار غار دبیر تشکیلات -مهدی امینی زاده- بود سپردم.....برخورد سومم با عبدالله در جریان جنبش دانشجویی پاییز ۸۱ در اعتراض به حکم اعدام دکتر آغاجری بود.....همان روز اول در تربیت مدرس طعم بازداشت -که از سال ۷۸ دیگر نچشیده بودم- را چشیدم. البته این بازداشت بر خلاف ۷۸ نه ۲ هفته بلکه چند ساعته تمام شد. عصر که آزادم کردند و در میدان فاطمی رهایم ساختند به محض ورود به دانشکده اول تماس تلفنی که داشتم حکایت از جمع آوری شورای تهران توسط دبیر تشکیلات و تهدید "طلایی" به اقدامات اعتراضی گسترده تر دانشجویان در صورت عدم آزادی بازداشت شدگان روز اول، داشت.....بدین سان با تلاش مومنی ، طلایی عقب نشسته بود! ۲ هفته بعد از آن تاریخ هم که مجددا به سراغم آمدند -البته اینبار نه سربازان طلایی بلکه اطلاعاتی های خاتمی بودند که میخواستند عبور کنندگان از خاتمی را گوش مالی دهند-  و روانه ۲۰۹ ام ساختند، پس از ۱۶ روز بازداشت در ۲۰۹ که قرار بر آزادی ام را بازجو آورد و از تلاش فراکسیون دانشجویی مجلس در این باب خبر داد، ناگفته نگذاشت که البته فراکسیونی ها هم اگر خوب، چانه زنی های دبیر تشکیلات تحکیم نبود به این زودیها وارد عمل نمیشدند و......! به هر صورت نگارنده آزاد شد و جهت تشکر به دیدار موسوی خوینی در ساختمان در آن زمان آتی مجلس روان......اما تلاش عبدالله مجال سپاسگزاری حضوری نیافت تا بهار آینده.......

ادامه مطلب