تجدد نامه

مهدی افشار نیک از فعالین "اسبق" جنبش دانشجویی و از "درد کشیدگان" ۱۸ تیر ۷۸ که نهایتا نیز زندان رفتنش در ۱۸ تیر برایش نه نامی به همراه آورد و نه نانی و ینگه دنیا نشینی و ادعای رهبری و.......! از ابتدای دهه ۸۰ معیشتش را با مطبوعات پیوند زد تا ترک دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه آزاد تهران مرکز را با ورود به عرصه خانوادگی جبران نموده باشد........ البته احتمالا چون مدیحه سرایی بلد نبود و نتوانست به "محمد قوچانی" و "محمد عطریانفر" نزدیک شود، هیچگاه در دایره برگزیدگان "شرق"ی قرار نگرفت و از مدیریت تحریریه "توسعه"، توسعه بیشتری نیافت......! اول بار در یک صبح زمستانی وقتی به رسم مالوف دوشنبه ها سری به اتاق دکتر رمضان زاده در دانشکده میزدم با او در آنجا آشنا شدم.... الحق که هر چقدر رمضان زاده خودش دوست داشتنی است،دورو برش نیز از آدمهای دوست داشتنی پر است. و چنین شد که ما دوستان خوبی برای هم شدیم. شبی که مهمان "میزگردی با شما" صدای امریکا بودم و از پی اش تلفن های دوستان سرازیر شد، باز هم این زندان رفته گمنام ۱۸ تیر بود که با تلفن و ابراز لطفش دوستی مان را استحکام بخشید....... اما داستان مطبوعات در دوره احمدی نژاد برای روزنامه نگاران دگراندیش سخت تر از این حرفها بود! یا باید خودت را به هر آب و آتشی میزدی تا به شرق راه یابی یا آنکه میرفتی بغل دست "جواد دلیری" در اعتماد ملی و یا آنکه بیکار میماندی و پس از چند ماه تارک وطن و حداکثر وبلاگنویس........ و البته مهدی از نوع سومش بود و بیکار گردید اما نه تارک وطن شد و نه...... با خلاقیت خود به دنبال تاسیس یک سایت نفتی - البته با دستی خالی تر از همیشه- رفت و نهایتا نیز موفق نمود........ سایت ایران انرژی، سایت ارزشمند و مفیدی از آب در آمده است. از واپسین لینک ام بخوانیدش!

ظاهرا واپسین ماه بهار با تقدیر مرگ بزرگان رقم خورده است...... بعداز ظهر امروز چندین پیام کوتاه از مرگ آیت الله فاضل لنکرانی خبر داد.......او از جمله مهمترین نمادهای "اسلام گرایی فقاهتی و حوزوی" در ۳ دهه اخیر ایران بود! منازعات سیاسی-فقاهتی او با مرحوم صالحی نجف آبادی -که او نیز سال گذشته رخت زیست خاکی از تن به در نمود- در دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ خاطراتی به یاد ماندنی از تاریخ جمهوری اسلامی و منازعه اسلامگرایان فقاهتی با ایدئولوژی گرایان خط امامی را رقم زد! و نهایتا صالحی نجف آبادی پس از انتخابات ریاست جمهوری و چهره معارضش نیز در آستانه انتخابات مجلس در این نظام سیاسی عرصه نزاع را ترک نمودند. اکنون جز نام و خاطره ای از طرفین منازعه اعظم حوزه که در آن سالها در کنار نزاع برجسته دانشگاه میان سروش و داوری،حدیث این ۲ نهاد قدیم و جدید در سالهای پس از انقلاب را شکل میداد بر جای نمانده است!!!! خداوند بیامرزدش و از معاصی اش بگذرد........ اما این اتفاق به آرامی خبر از یک تجدید نسلی در میان نخبگان سیاسی-فکری جمهوری اسلامی میدهد. آنجا که محمد گیلانی را بیمار می یابی و احمد جنتی را نیز.......و البته هر از چندی شایعاتی نیز در باب شرایط جسمانی رهبر نظام سیاسی مطرح میگردد که برجسته ترینش زمستان گذشته بود! هرچند برخی گمان میکردند که تغییر نسلی در جمهوری اسلامی به نفع پروژه دموکراسی در ایران است، لیکن به گمانم "پدیده احمدی نژاد" و شکل گیری نسل "بنیاد گرایان جوان" در دهه ۸۰ ایران در صدق چنین تصوری از نیروی سیاسی اسلامگرا در این کشور تردیدی بنیادین ایجاد نمود. به هر روی اگر فاضل لنکرانی امروز دیگر در قید حیات نیست،اما بسیاری دیگر هستند که جای او را پر سازند.......هنوز مصباح یزدی.....