دستنوشته های پیمان عارف
آرمان صداقتي در گفتگو با روزدر تشريح اين برخورد گفت: “حوالي ظهر شنبه، اسماعيل سلمان پور عضو شوراي عمومي انجمن اسلامي منتخب دانشجويان، وارد دانشگاه شده بود تا در سلف نهار بخورد اما ماموران انتظامات او را به طرز وحشيانه اي کتک زدند. بعد هم او را کشان کشان به سمت درب حافظ دانشگاه بردند. همان موقع من جلوي در بودم و مي خواستم نامه شکوائيه ام را به خاطر حکمي که به من داده بودند به کميته انضباطي ببرم که ماموران انتظامات من را هم کتک زدند. البته دانشجويان قصد داشتند به ما کمک کنند اما تا آنها برسند، ماموران انتظامات در حافظ را بستند و روي ميله ها زنجير انداختند تا بتوانند من و سلمان پور را به راحتي مورد ضرب و شتم قرار دهند.”
اين فعال دانشجويي در ادامه گفت: “ماموران انتظامات زماني ما را رها کردند که که اسماعيل سلمان پور بيهوش روي زمين افتاده بود. بعد با کمک مردمي که رد مي شدند و تعدادي از دانشجويان که به محل رسيده بودند، آمبولانس خبر کرديم تا سلمان پور و من را به بيمارستان برساند. من بعد از مداوا به خوابگاه برگشتم و در حال استراحت هستم اما اسماعيل سلمان پور به دليل وخامت حالش هنوز در بيمارستان بستري است.”
آرمان صداقتي در تشريح وضعيت اسماعيل سلمان پور گفت: “دماغ او شکسته، رباط پاي راستش کشيده شده، به خاطر ضربه هاي متوالي به روي شکم دو بار استفراغ کرده و به خاطر ضربه هايي که به سرش وارد شده احتمال دارد با خطر ديگري روبرو شود.”
آرمان صداقتي عضو شوراي مرکزي انجمن اسلامي منتخب دانشجويان پيش از اين توسط انتظامات دانشگاه تهديد شده بود. ماموران انتظامات چند روز پيش، پس از درگيري فيزيکي با دانشجويان در مخالفت با تبليغات انتخاباتي انجمن اسلامي دانشجويان، به آرمان صداقتي گفته بودند: “خونت را مي ريزيم.”
همزمان و در راستاي پروژه سرکوب دانشگاه امير کبير، ديروز جمعي از بسيجيان دانشگاه اميركبير، در اعتراض به ضعف وزارت علوم در برابر آشوب و اغتشاش در دانشگاه اميركبير، در مقابل ساختمان مركزي اين وزارتخانه در شهرك غرب تجمع كردند که نشان از ادامه تلاش هاي گسترده و هماهنگ براي برخورد با دانشجويان دارد. آنها بر اساس انتشار فيلمي خود ساخته که در آن مدعي شده است دانشجويان نيروهاي انتظامات را ضرب و شتم مي کنند، اين تجمع را برگزار کردند.
از طرف ديگر، نريمان مصطفوي عضو مرکزي انجمن دانشجويان گفت: “از مسوولان دانشگاه و مسوولان دولت نهم كه به دليل عدم استقلال دانشگاه گردانندگان و تصميمگيران اصلي دانشگاه هستند، ميخواهيم مشت زنگزده آهنين و ناكارآمد را دوباره نيازمايند و اگر اصل بر رعايت قانون است، به جاي برخوردهاي قضايي و امنيتي با دانشجويان، تخلفات مديريت دانشگاه را مورد بررسي قرار دهند.”
وي افزود:” انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه اميركبير ۵۰۰ مورد تخلف مسوولان دانشگاه را فهرست كرده است كه بهزودي آن را در اختيار مقامات قضايي قرار ميدهد.”
تداوم بازداشت ها
روز چهار شنبه هم ماموران امنيتي به منزل خانواده احسان منصوري دبير سياسي انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه اميرکبير حمله کردند اما او را نيافتند.ماموران امنيتي پيش از اين از طريق حراست دانشگاه چندين بار با منزل او تماس گرفته و از خانواده اش خواست بودند تا احسان منصوري را به دادگاه معرفي کنند. در آخرين تماس تلفني، آنها پس از آنکه مادر احسان منصوري مي گويد از او خبري ندارد با تصور اينکه او در منزل است، به منزل شان حمله کردند اما او را نيافتند.
يکي از دانشجويان در همين زمينه گفت: “اقدامات اخير و گزارش هاي دريافتي ما نشان مي دهد که وزارت اطلاعات با کمک تيمي از حراست وزارت علوم به سرپرستي زارعي، رئيس حراست وزارت علوم، واعظ، رئيس حراست دانشگاه اميرکبير و جريانات همسو و همفکر با محمود احمدي نژاد در قوه قضاييه از جمله قاضي مرتضوي و قاضي حداد، در صدد هستند تا هر نوع فعاليت دانشجويان در دانشگاه اميرکبير را متوقف و سرکوب کنند.”
به گفته اين دانشجو، “در همين راستا احضاريه هاي بدون مهر و امضاء توسط حراست دانشگاه اميرکبير براي دانشجويان صادر مي شود و دانشجويان در رفت و آمد به دفتر حراست توسط ماموران اطلاعات بازداشت و يا مورد ضرب و شتم قرار مي گيرند.”
به معلمانِ مدارس و دانشگاهها سنگربانانِ علم و عدالت و آزادی
مقدمه
پس از اعتصابها و اعتراضهای جانانه معلمان سراسرِ کشور سردمداران نظام ولائی به صدا درآمدند و هر یک با زبانی از «منزلت و کرامت» معلم سخن گفتند، گفتند که معلم کاری پیامبرگونه میکند و همه موظفند به آنان احترام بگذارند و سپاسگوی آنها باشند اما کسی نگفت با منزلت و کرامت هیچ شکمی سیر نمیشود و یکی از هزاران مشکل معلمان حل نمیگردد. مگر شما نبودید که در روزهایی که هنوز مزه ثروتهای کلان را نچشیده و به قدرت مطلق نرسیده بودید فریاد میزدید «من لامعاشَ له لا معادَ له» کسی که معاش ندارد معاد ندارد، پس امروز این همه وعده دروغ و فریب و نیرنگ برای چیست؟ و چرا همه وعدههایی را که پیش از رسیدنِ به قدرت داده بودید فراموش کردید و تا آنجا رفتید که با زندان و باطوم و شکنجه کرامت معلم را پاس!! داشتید. من بعنوان یک معلم سالخورده دانشگاه وظیفه خود میدانم مشتتان را باز کنم و بگویم شما در دروغگویی و لافزنی سرآمد دروغگویانِ بزرگ تاریخ هستید و این دو بیت را تقدیمتان نمایم.
ای شـمـایـان مـدعـی بـر مـهـر و داد ای به ظاهر « احمد » و باطن « قباد »
ای شــمـا قــدرت بـدســتـانِ زمـان وایـتـــان و وایـتـــان و وایـتـــان
* * *
درونِ ساختمان امور بازنشستگان دانشگاه تهران در جستجوی فیش حقوقِ اردیبهشتماه ۱٣٨۶ بودم و خواه و ناخواه به حقوقِ سایر همکاران اعم از استاد و کارمند نظر افکندم. اکثریت قریب باتفاقِ دریافتی همکارانِ بازنشسته زیر خط فقرِ اعلام شده از سوی حاکمیت بود (۴۰۰ هزار تومان). پس از ترک ساختمانِ امور بازنشستگان به خیابانِ ۱۶ آذر همانجا که هر گوشه آن خاطرهای را در ذهنم تداعی میکند وارد شدم. چند بار نظری به فیش حقوقم انداختم (۲٣۶٣۴٨۲ ریال حقوق و با عائلهمندی جمعاً ۲٨۶۱۱۴۶ ریال پس از کسر بیمه ۲۷٨۵۶٣۹ ریال) احساس کردم با حقوق ماهیانه دویست و هفتاد و هشت هزار تومان مانند بسیاری از همکارانم و دیگر معلمان و کارگران و… چقدر فقیرم و در کشوری با این ثروتهای عظیم چند میلیون خانواده مانند خانواده من زیر خط فقر زندگی میکنند، خسته و نگران، انتهای خیابان ۱۶ آذر روبهروی درب ورودی دبیرخانه دانشگاه، کنار پیادهرو به نردههای دانشگاهی که از سوی مردم سنگر آزادی نام گرفت تکیه دادم تا بغضِ در گلومانده را فرو دهم، ناگهان در کنار درب ورودیِ دبیرخانه پارچهای را دیدم که روی آن با امضاء روابط عمومی دانشگاهِ تهران نوشته بود.
انتخاب حضرت آیتالله عمید زنجانی ریاست محترم دانشگاه تهران را بعنوان استاد ممتاز دانشگاه تبریک میگوییم. اشک پردهای شد پیشِ چشمانم و فیلمهایی را روی پرده دیدم از سه دهه قبل تا امروز، دیدم هفته همبستگی بین استاد و دانشجو (۷ تا ۱٣ آبان ۵۷) را که در پایان با حمله نیروهای انتظامی شاه از همین محل به دانشآموزانی که عازم دانشگاه بودند جمعی از دانشجویان و دانشآموزان را کشتند و مجروح کردند.
دیدم وقتی در همین محل مانع ورود استادان به باشگاه دانشگاه شدند و حادثه توهین به چند استاد پیش آمد از فردای آن روز تحصن ۲۵ روزه استادان در دبیرخانه دانشگاه، طبقه پنجم که امروز شیخ عمید زنجانی در دفتر ریاست آن نشسته است آغاز شد (۲۹ آذر تا ۲٣ دیماه ۵۷)
دیدم وقتی یک هفته پس از تغییر نظام، شورای مدیریت دانشگاهِ تهران اعلام بازگشایی دانشگاه را نمود استادان و دانشجویان با چه شور و شوقی به کلاسها رفتند و دانشگاه تبدیل به مرکز کسب دانش و رویش گلهای امید برای آزادی ایران شد تا آنجا که نام سنگر آزادی برخود گرفت و خاک آن سجدهگاه نمازگزاران جمعه به امامت آیتالله طالقانی شد.
دیدم و شنیدم، گفتگوی انحصارطلبان در شورای انقلاب و دولت موقت پس از تشکیل شوراهای هماهنگی در دانشگاه را که میگفتند دانشگاهها ساز دیگری میزنند و حاضر به اطاعت کورکورانه از اوامر قدرت بدستانِ انحصارطلب نیستند پس باید با این پدیده مبارزه کرد و از همان هنگام زمزمه انقلاب فرهنگی و در حقیقت کودتای فرهنگی برای بستن دانشگاهها به بهانه اسلامی کردن آغاز شد.
دیدم و شنیدم هجوم مزدبگیران حکومت را به دانشگاه در همین محل و فریادها را که «استاد وابسته اخراج باید گردد» و «اراذل و اوباش در لباسِ دانشجویی از دانشگاه اخراج باید گردند» و «دانشگاه اسلامی تأسیس باید گردد» و در این میان صدای «زهرا خانم»ها را که ندانسته آلت دستِ کسانی شده بودند که وجود دانشگاه غیروابسته خاری در چشمان آنها بود.
با پشت دستها پرده اشک را از جلوی چشمانم پاک کردم و چند لحظه به ساختمان دبیرخانه دانشگاه و خیابان ۱۶ آذر نظر افکندم و نگاهی به فیش حقوقم که هنوز در دستم بود. پس از گذشت ٣۰ سال از آن وقایع اشک دگربار پردهای شد پیش چشمانم، امّا پردهای دیگر؛
به یاد آوردم پس از بستن دانشگاهها به روی استاد و دانشجو عدهای از دانشجویان و استادان وابسته به نظام که آبشخوار فکریشان افرادی نظیر آیت (دبیر سیاسی حزب جمهوری اسلامی) بودند با نام انجمنهای اسلامی (تحکیم وحدت) به جان دانشگاهها و دانشگاهیان افتادند و هر که را خواستند از دانشگاهها «حذف» و به جای آنها عوامِل خود را «جذب» کردند و بیش از ده سال سنگر آزادی را به سنگری برای سرکوبی و دفاع از نظام ولائی تبدیل نمودند امّا چه غافل که خاکستر جانها و اندیشههایی که دشمنان آزادی با سوزاندن دهها هزار دانشجو و استاد بوجود آوردند خاکستر ققنوس آزادی و عدالت شد تا روزی ققنوسی دیگر از این خاکستر برخیزد و هستی آنها را به باد دهد و چنین شد.
به یاد آوردم وقتی اولین نسیم بیداری وزید و کمکم خاکستر به کناری رفت چگونه آتش نهفته شعله کشید و در یک شب گرم تابستانی (۱٨ تیر ۱٣۷٨) میرفت تا دودمان ظالمان را بسوزاند امّا رژیم با دستپاچگی و به میدان آوردنِ تمام نیروهای علنی و مخفی خود اعم از لباس شخصیها نیروهای انتظامی و امنیتی و گروههای معتقد به نظام اعم از اصلاحطلبان درون و برون حکومت و دیگر نیروهای ملتزم به قانون اساسی، همانهایی که میپندارند از شکم قانون اساسی و نظام ولائی میتوان آزادی و عدالت بیرون کشید، با سرکوب و کشتار و در کنار آن نصیحت، توانست آتش را موقتاً خاموش کند. اما دیدیم و شاهد بودیم آتش طغیان دانشجویان به دیگر اقشار جامعه از جمله معلمان و کارگران و زنان گسترش یافت. دانشجویان با مأیوس شدن از حکومت و اصلاحاتیها و دیگر مدعیان دگراندیشی بیتوجه به آنها تا آنجا پیش رفتند که عکسهای احمدینژاد را در حضور او به آتش کشیدند تا نشان دهند آتش خشم دانشجو چقدر شعلهور و سوزاننده است.
اینجاست که زمزمه کودتای فرهنگی دوم وارد مرحله دیگری شد. و نظام تصمیم قطعی به انجام این کار گرفت، اگر بیست و هشت سالِ قبل در اوایل اردیبهشت ماه (اردیبهشت ۵۹) جمعی از عوامل نظام با نام حزبالهی به همین محل که من فیلم گذشته را میبینم حمله کردند، این روزها این عوامل با نام دانشجویان بسیجی به دانشگاه پلیتکنیک یورش میبرند و شعار انقلاب فرهنگی دوم سر میدهند. غافل که تفاوت امروز با آن روز تفاوت از زمین تا آسمان است، اگر دانشجویان و استادانِ آن روز را به بهانههای گونهگون از جمله اسلامی کردن دانشگاهها توانستید به خیال خود سرکوب کنید امروز با دانشجویان و استادانی طرف هستید که از فیلترهای متعدد نظام ولائی عبور کردهاند و به دانشگاه راه یافتهاند، اینها اگر بگفته شما اراذل و اوباشند، در دامانِ خودتان تربیت شدهاند. صحنه آنقدر دردناک است که بار دیگر مجبور میشوم پردهای از اشک را که پیش چشمانم نشسته پاک کنم. بغض گلویم را میفشارد. من بعنوان یک استاد سالخورده و بازنشسته ولی در حقیقت اخراجی از دانشگاه، باید شاهدِ چه صحنههایی باشم. اگر ۲٨ سال قبل استادان و دانشجویان را با مارک عواملِ بیگانه به زندان و شکنجهگاه و میدانِ اعدام فرستادند و خانهنشین و فراری به اقصی نقاط جهان نمودند امروز با چه انگیزهای عدهای بسیجی خود پرورش داده را به دانشگاه امیرکبیر می فرستند تا مقدمهای باشد بر کودتای فرهنگی دوم؟ با چه انگیزهای با لوگوی جعلی به مقدسات توهین میکنند حتی از کاریکاتورسازی برای رهبرشان هم دریغ نمیکنند تا دانشجو را متهم کنند و در خیال خود زمینهسازی برای کودتای فرهنگی دوم نمایند. مطمئن باشید با این حرکات زشت و دیوانهوار نمیتوانید صدای انتقاد دانشجویان را خاموش و این سنگرهای آزادی را تخریب کنید. راستی در ذهنِ شما چه میگذرد و انگیزهتان از این کارهای مسخره چیست؟ میخواهید آزموده را بار دیگر بیازمایید؟ کمی فکر کنید نتیجه بستن دانشگاهها، کشتار وحشیانه دهه شصت و نسلکشی سال ۶۷ در زندانها که عمده قربانیان آن دانشگاهیان بودند، قتلهای زنجیرهای، ترور دگراندیشان، حمله سال ۷٨ به دانشگاهها و کشتار و زندانی کردن دانشجویان چه مشکلی از مشکلاتِ عدیده «نظام ولائی» را حل کرد که امروز میخواهید با تغییر صحنه بار دیگر آن نمایشها را تکرار کنید؟
ای شما صاحبان قدرت، نگاهی به تاریخ بیاندازید و از سرنوشتِ فرعونها، نمرودها، استالینها، هیتلرها، صدامها عبرت بگیرید ــ اگرچه نخواهید گرفت، ــ مطمئن باشید این فرمانِ تاریخ و قانونمندی حاکم بر این جهان است که «الملک یبقی مع الکفر ولایبقی مع الظلم» (جهان با کفر باقی میماند اما با ظلم نه)، مرگ ظلم و ظالم دیر و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد. و حتماً فراخواهد رسید. من دگربار فریاد میکنم اگر نه یک بار ده بار هم کودتای فرهنگی با نام انقلاب فرهنگی بکنید باز دانشگاهها «سنگر آزادی» باقی خواهند ماند.
از پشت نردهها به دانشگاه و ساختمان دبیرخانه دانشگاه تهران نظر افکندم خسته بودم. امّا چارهای نبود باید با تنی دردآلود از خیابان ۱۶ آذر به میدان انقلاب میرفتم.
ایلنا:شوراي عمومي انجمن اسلامي دانشكده امور اقتصادي در نامهاي به رييس دانشكده خواستار روشن شدن وضعيت انتخابات شوراي مركزي اين انجمن شد.
شاهين زينعلي، عضو شوراي عمومي انجمن اسلامي دانشكده امور اقتصادي با اعلام اين خبر به خبرنگار “ايلنا”، گفت: شوراي عمومي انجمن اسلامي نزديك به يك سال است كه براي دريافت مجوز برگزاري انتخابات تلاش ميكند اما تاكنون موفق به دريافت مجوز نشده است، اين در حالي است كه انتخابات انجمن اسلامي مهر ماه ۸۴ برگزار شد.
وي با بيان اينكه مسوولان دانشگاه براي برگزاري انتخابات در مهر ۸۵ به ما قول مساعد داده بودند، گفت: هنوز نتوانستهايم مجوز برگزاري انتخابات را دريافت كنيم، ضمن اينكه در اين مدت اجازه برگزاري هيچ برنامهاي نيز به انجمن داده نشده است.
زينعلي افزود: شوراي عمومي انجمن اسلامي در نامهاي به رييس دانشگاه ادامه روند كنوني را مغاير با مصلحت دانشجويان و پويايي و نشاط فضاي دانشگاه دانستند و خواستار رفع مشكلات موجود بر سر راه برگزاري انتخابات شوراي مركزي شدند. پی نوشت:این انجمن دارای ۲ عضو در شورای مرکزی دفتر تحکیم است!!!
نايب دبير دفتر تحكيم وحدت گفت: اگر نگاهي بيطرفانه به آنچه در عرصه سياسي كشور در سالهاي گذشته اتفاق افتاد، داشته باشيم درمييابيم كه هر دو طرف مدافع جريان اصلاحطلبي و منتقدان آن اشتباهاتي را در اين عرصه داشتهاند كه جا دارد با تحمل بيشتر و سعه صدر بالاتري مورد بررسي هر دو جريان قرار گيرد.
علي عزيزي در گفتوگو با خبرنگار “ايلنا”، گفت: جنبش دانشجويي و دفتر تحكيم وحدت به عنوان سرآمد اين جنبش تلاش ميكند تا با درس گرفتن از گذشته خود با واقعنگري بيشتري در عرصه سياست گام بردارد و نگاهي توام با عمل سياسي در اين عرصه داشته باشد و بهگونهاي عمل كند كه محصول و دستاورد اين قبيل فعاليتها، موجب مصلحت و آتيه درخشان كشور شود.
وي افزود: دانشگاه به عنوان نهادي آكادميك، همواره وظيفه نقد و بازپرسي نهاد دولت را بر عهده دارد. دانشگاه به ازاي بودجهاي كه از هزينه جاري كشور براي آن صرف ميشود، از نظر قانوني و شرعي موظف است سياستهايي را كه سرنوشت كشور را دستخوش حوادث آسيبپذير كند، به چالش كشيده و راه رسيدن به آيندهاي روشن را پيش روي نهاد حاكميت ترسيم كند.
عضو شوراي مركزي دفتر تحكيم وحدت افزود: عصبانيت حاميان دولت نهم كه اين روزها آشكارا با سر دادن شعار انقلاب فرهنگي به دنبال حذف تفكر واقعگرا در دانشگاهها هستند، به اين دليل است كه اين روزها جنبش دانشجويي به سمتي پيش ميرود كه عقلانيت و مصلحت كشور را سرلوحه خود قرار داده و با جريانهاي دلسوز كه منتقد دولت هستند، ارتباطي منسجم و كارآمد برقرار كرده است.
وي ضمن تشكر از تمامي جريانهاي دلسوز، احزاب و فعالاني كه اين روزها در حمايت از دانشگاه گام برميدارند، گفت: نسبت به معدود افرادي كه با اينكه در اردوگاه منتقد دولت حضور دارند اما حضور جنبش دانشجويي را در اين مسير موجب از دست رفتن منافع و جايگاه خود ترسيم ميكنند، انتقاد داريم و آن را جفايي در حق دانشگاه ميدانيم.
عزيزي اين مسأله را در كنار ساير ظلمهايي كه اين روزها از سوي حاميان دولت بر دانشگاهها روا داشته ميشود، موجب دلسردي فعالان دانشجويي نسبت به جريانهاي دلسوز و منتقد دولت دانست و اظهار اميدواري كرد كه بزرگان و عقلاي اين جريانها خود نسبت به ترويج اين رويه خطرناك در درون خود تذكرات لازم را بدهند.
همچنين حنيف يزداني، مسوول واحد فرهنگي- اجتماعي دفتر تحكيم وحدت در گفتوگو با خبرنگار “ايلنا” به برخي اظهارات اصلاحطلبان درباره اشتباهات دفتر تحكيم وحدت اشاره كرد و گفت: فشارهايي كه در شرايط فعلي عليه دانشجويان انجمنهاي اسلامي و دفتر تحكيم وحدت وجود دارد و همچنين فشارهاي اقتداگرايان بر اصلاحطلبان باعث نزديكي اين دو گروه به هم شده است.
وي با بيان اينكه در شرايط فعلي دو طرف به هم نياز دارند، گفت: اين نياز و نزديكي ميتواند به عنوان يك تاكتيك مثمرثمر باشد و ما نيز همواره از آن استقبال كردهايم.
يزداني ادامه داد: از اصلاحطلبان توقع داريم در زمان يكدستي حاكميت به مسائلي نپردازند كه باز كردن آن موجب تفرقه ميان دفتر تحكيم وحدت و اصلاحطلبان ميشود.
عضو شوراي مركزي دفتر تحكيم وحدت با تاكيد بر اينكه دانشجويان به دنبال احقاق حق خود و ديگر اقشار اجتماعي هستند، گفت: دانشجويان هر چه را كه بر سر راه اين حقوق باشد، نقد ميكنند و هر هزينهاي هم كه لازم باشد، به جان خريدهاند و در رفتار آنها ميتوان ديد كه با تمام مشكلات عاقلانه و بدون واهمه برخورد كردهاند.
وي تصريح كرد: همه ميدانند مهمترين خواسته دانشجويان در اين حركات، حفظ استقلال بوده است و مسلم است استقلال و آزادي دو روي يك سكه هستند. اگر دانشجويان را ملعبه يك گروه در نظر بگيريم، آن دانشجو ديگر آزاديخواه نيست.
يزداني با تاكيد بر اينكه اصلاحطلبان در شرايط فعلي نبايد ضعفهاي دانشجويان را مصادره به مطلوب كنند، گفت: نياز دانشجويان به اصلاحطلبان فرصتي براي اصلاحطلبان است كه با جامعه ارتباط برقرار كنند و با اطلاع از نيازهاي دانشجويان و اقشار ديگر، به عنوان فرصت به آن نگاه كنند و نه ابزار.
مسوول واحد فرهنگي- اجتماعي دفتر تحكيم وحدت با اشاره به نقدهاي اين تشكل در دوران اصلاحات، گفت: در آن زمان مشي اصلاحطلبي سياستمحور بود بدون اينكه به اصلاحطلبي در ابعاد ديگر مانند اقتصاد, فرهنگ و اجتماع پرداخته شود. اصلاحات نخبهگرا بود و كمتر به تودهها توجه داشت. بنابراين اگر اصلاحطلبان ميخواهند دوباره وارد قدرت شوند، بايد اين مشكلات را رفع كنند.
دولت به اصطلاح مهرورز جمهوری اسلامی ایران در چند روز گذشته تعدادی از دانشجویان فعال در دانشگاه امیر کبیر تهران را دستگیر و زندانی کرده است که بر اساس شواهد و قرائن موجود، آنها زیر فشار بازجویان وزارت اطلاعات قرار دارند.
بابک زمانیان، احمد قصابان، مجید شیخ پور، مجید توکلی، مقداد خلیل پور، پویان محمودیان، ۶ دانشجویی هستند که در ارتباط با حوادث اخیر دانشگاه امیر کبیر به صورت غیرقانونی دستگیر و بازداشت شده اند و از طرفی نیز زینب پیغمبرزاده دانشجوی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، که در حوزه حقوق زنان فعالیت های قابل توجهی دارد، روانه زندان شد.
نکته مهم در آنجاست که بازداشت ۶ دانشجوی دانشگاه امیر کبیر تنها به حوادث اخیر این دانشگاه خلاصه نمی شود. چرا که از زمان روی کار آمدن دولت محمود احمدی نژاد اراده ای برای سرکوب گسترده تر جنبش دانشجویی در دستور کار نهادهای اطلاعاتی، امنیتی، قضائی و وزارت علوم قرار گرفت و به مرور دانشجویان به کمیته های انضباطی و دادگاه های انقلاب احضار شدند و تعداد زیادی از گروههای دانشجویی غیرقانونی اعلام شدند. و دولت نهم که بیشترین ندای آزادیخواهی را از دانشگاه امیر کبیر می شنید تلاش کرد با سناریو سازی در این دانشگاه، مقدمات سرکوب فعالان دانشجویی این دانشگاه را فراهم سازد.
ابتدا ، بسیج دانشجویی و نهاد نمایندگی ولی فقیه را در برابر دانشجویان گذاشتند تا به بهانه غیرمذهبی خواندن اعضای انجمن اسلامی دانشجویان، فضای دانشگاه را متشنج و نهایتا با دانشجویان برخورد کنند و سپس در برابر فعالیت های قانونی انجمن موانعی ایجاد کردند و در این راستا انتخابات انجمن را در سال گذشته غیرقانونی دانستند تا به مرور شرایط بستن دفتر این انجمن را فراهم کنند. سرانجام این اتفاق افتاد و نه تنها تعدادی از دانشجویان را سال گذشته زندانی و تعدادی را احضار کردند، انجمن دانشجویی را غیرقانونی معرفی کردند تا ادامه فعالیت های این نهاد دانشجویی که منتخب ۲٨۰۰ دانشجو بود با کارشکنی های جدیتری روبرو شود.
از خرداد سال گذشته که انجمن دانشجویان تعطیل و دفتر آن پلمپ شد، نهادهای امنیتی انجمن دیگری مرکب از دانشجویان بسیجی تاسیس کردند تا چالش جدیدی را بر سر راه فعالیت های واقعی دانشجویان ایجاد کنند. این روند ادامه داشت تا اینکه با عدم اسقبال دانشجویان از محمود احمدی نژاد در جریان سخنرانی اش در دانشگاه امیر کبیر در آذرماه سال گذشته و ناکامی او در کنترل فضای دانشگاه، اقدامات امنیتی برای سرکوب دانشجویان گسترش پیدا کرد.
دولت احمدی نژاد در ادامه سیاست های جمهوری اسلامی که همواره سرکوب منتقدان و مخالفان بوده، با کابینه ای امنیتی کمر بر قلع و قمع فعالان دانشجویی بسته به این تصور که صدای دانشجویان را خفه کنند و دانشگاه را به سلطه خود درآورند. آنها تصور می کنند، سناریویی که با ایجاد تشکل های موازی مانند بسیج دانشجویی و سایر تشکل ها و حتی فعالیتهای هماهنگ کمیته های انضباطی، حراست و نهاد نمایندگی ولی فقیه در دانشگاه ها نتوانسته اند پیش ببرند ، اینک می توانند با جعل نشریات دانشجویی و به بازی گرفتن احساسات دینی مردم به نقطه مطلوبشان برسانند در حالیکه جنبش دانشجویی قدرتمند تر از آن است که در برابر این فشارها زانو خم کند. براستی آیا وقایع کوی دانشگاه و اعتراضات گسترده دانشجویان در دوره های مختلف را فراموش کرده اند که با سرکوب عده ای از دانشجویان، گروهی دیگر از انها پرچم دفاع از حقوق مردم را در دست گرفته اند.
ما فعالان دانشجویی سابق و امضا کنندگان این بیانیه ، سرکوب جنبش دانشجویی و هر نوع برخورد غیرقانونی و غیرانسانی با دانشجویان را محکوم کرده و خواهان؛ به رسمیت شناختن اعضای جدید شورای مرکزی انجمن اسلامی منتخب دانشجویان دانشگاه امیر کبیر، فراهم کردن فضای امن و آرام برای فعالیت های دانشجویی در کل دانشگاههای کشور و آزادی همه دانشجویان دربند هستیم.
علی افشاری، منوچهر محمدی، اکبر عطری، حسن زارع زاده اردشیر، کیانوش سنجری، کوروش صحتی
این دفعه دیگه من واقعا "سما زاهد" هستم نه "پیمان عارف"!
از این پس اگر مطبی که با نام من ثبت بشه از طرف من بوده!
البته وبلاگ همچنان مطعق به پیمان عارف است و همچنین مطالب این وبلاگ هم!
ادوارنيوز: انجمنهای اسلامی دانشجویان دانشکدهها و خوابگاه هاي دانشگاه تبريز و علوم پزشكي با انتشار بيانيه اي به برگزاري انتخابات نمایشی در اين دانشگاه اعتراض كرد.
متن اين بيانيه به اين شرح است :
باسمک العظیم الاعظم یا الله
روزهای سختی بر انجمن اسلامی دانشجویان میگذرد. به عبارت دقیق تر و صریحتر، دشوارترین روزهای انجمن اسلامی دانشجویان. نه به دلیل تعلیقها، احضارها، فشارها، «نتوانستنها» و ... که اینها همه واژگانی آشناست برای همه آنها که جرأت «نه گفتن» به «آن دیگران» و خداوندان زر و زور و تزویر را داشتهاند. اینها دلیل شکوه نیست، شاهد آنکه فشارها بر انجمن اسلامی دانشجویان هرگز سختر از دهههای 30 و 40 نبودهاست. اما همان تهدید و تعقیب و مبارزه، برای «جمعی» از انجمنیهای امروز بهشتی است که آرزویش را دارند. از حاکمانی که منافع گروهی و طبقاتیشان به چالش کشیدهشده، جز سرکوب انتظاری نمیرود. درد جای دیگری است ...
زمانی که بنیانگذاران مبارز معتقد انجمن اسلامی دانشجویان در سال 1321 تشکلی را برای پیگیری مطالبات دانشجویان مسلمان و نواندیشان دینی دانشگاهی تأسیس کردند؛ هرگز تصور نمیکردند روزی در ظلّ حکومت «بسیار دینی!» اهداف و آرمانهای اولیه و اساس انجمنهای اسلامی فراموش گردد. نه تصور انحراف دهه 60 را داشتند که دانشجوییترین تشکل دانشگاه وسیله سرکوب دانشگاهیان شده بود، و نه کابوس دهه 80 را میدیدند که نابخردی «گروهی» باعث شده تا نهادهای گوناگون حکومتی و «آن دیگران» در کار انجمنها تعیینکنندگی یافتهباشند.
تشکلی که زمانی پایگاه آنانی بود که 15 اسفند 23، زمستان 25، 16 آذر 32، اول اسفند 40، 19 اردیبهشت 56، 18 و 20 تیر 78 و ... را خلق کردند، باید پاکتر از باشد که اسباب هوسرانی «گروهی» گردد که یا «به فروش رسیدهاند» و یا «بازیچه شدهاند». و اینها آن دغدغهای است که «جمعی» از انجمنیهای امروز را آزار میدهد و سختترین روزها را برای آنها رقم میزند.
واقعیت دردناک امروز انجمنهای اسلامی دانشجویان، قرارگرفتن در سناریویی است که ظاهراً همه چیز آن به دقت طراحی شدهاست؛ «گروهی» که هرگز انتظار عملکرد عقلانی از آنان نمیرود، نمایشی برگزار میکنند و صندوقی میگذارند؛ از میان کاندیداهایی که تفاوتی با هم ندارند کسانی «انتخاب!» میشوند و برای احترام به نظر دانشجو، در این مراسم فرمایشی از رأی دانشجویان نیز استفاده میشود. البته نیازی به مشارکت حداکثری دانشجویان نیست. اگر تعداد کل آراء به اندازه یکی از منتخبان دوره قبل هم باشد باز مهم نیست!! و البته حتی مشارکت 15 درصدی هم برای آنها کافی است!! که آنان دغدغه ای مثل مصدق ندارند که میگفت «هر کجا مردم باشند، مجلس هم همان جاست».
در نهایت منتخبانِ(؟) راهیافته علیالاصول باید دفتر انجمن اسلامی را تسخیر کنند و ...
همه چیز درست طراحی شدهاست؛ آخر این بازی نابودی انجمن اسلامی دانشجویان است و «گروهی» نیز مصرانه و البته از سر «عقیده!» بر آن پافشاری میکنند!! و جالب اینست، «گروهی» که بسیار با علاقه این بازی را پیگیری میکند، اجازه نمیدهد «جمعی» از انجمنیها این بازی را برهم بزنند و یا به سمت دیگری ببرند ...
آری انجمن اسلامی دانشجویان در شرف نابودی است، اما مع الاسف این وضعیت هیچ نشانی از مقاومت قهرمانانه و افتخارآمیز انجمنهای تعلیقخورده دیگر، در جای جای کشورمان ندارد. این سقوط اگر هم محصول همدستی «گروهی» با «آن دیگران» نباشد، محصول تفکر کودکانهای است که حاضر است بهای تصاحب انجمن در یک رقابت ناعادلانه و بدون حضور رقیب را تا نابودی کلیت مجموعه بپردازد و با درگیرکردن آن در یک نزاع داخلی مجموعه را به نام خود و به کام «آن دیگران» به پرتگاه بکشاند تا البته افتخار «مبارزات سرسختانهای که منجر به بستهشدن انجمن اسلامی دانشگاه تبریز شد» به حساب «جمعی» دیگر واریز نشود! (و متأسفانه این چیزی است که صراحتاً هم به زبان میآورند).
به هر روی نگارندگان این بیانیه، که اعضای طیف نواندیشی دینی در انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه نبریز و علوم پزشکی هستند؛ ضمن پافشاری بر لزوم جایگزینی نیروهای جدید به جای اعضای سابق شوراهای انجمن اسلامی دانشجویان دانشکدهها و خوابگاهها (که باعث حیات و پویایی مجموعه میشود و نه مرگ و خودکشی آن!)، اعلام میدارند که:
روند حاضر اگر هم با نیت نابودی انجمن از سوی «گروهی» نباشد (که شواهد غیر آن را نشان میدهد)، تنها بهانهدادن و همدستی با «آن دیگران»ی است که پیشتر سناریویی مشابه را در دانشگاه صنعتی امیرکبیر اجرا کردهاند، همانها که با رغبت تمام به تماشای این نمایش نشستهاند و در فرصتی مناسب، ضمن ابطال انتخابات، برای همیشه از آزار انجمن اسلامی دانشجویان آسوده خواهندشد. «آن دیگران»ی که پیاپی غیر قانونی بودن انتخابات را اعلام میکنند ولی عملاً اقدامی برای توقف آن انجام نمیدهند، چرا که بزرگترین منفغت از این غائله نصیب آنان خواهد شد.
در این میان نگارندگان این بیانیه تردیدی ندارند که انجمنی که اعضای آن در «بوفهها» فرم کاندیداتوری دریافت کردهباشند با عطسه حاکمان نیز فروخواهند ریخت، چه رسد به فشارها و تهدیدهایی که برادران و خواهران مبارزمان در جای جای ایران متحمل میشوند.
و در آخر با صراحت اعلام میکنیم بعد از این ماندن در این انجمن و فعالیت در آن، جز با همکاری نهادهای حکومتی، و هماهنگی و همدستی با «آن دیگران» غیر ممکن خواهدبود، و هم چون انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر که هم اکنون در دست دوستان و خویشان «آن دیگران» است، انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تبریز و علوم پزشکی نیز اینگونه خواهدشد.
اما «آن دیگران» بدانند که حق نابود شدنی نیست.
شاید بتوانند تنها خانه آزادیخواهی و برابریطلبی را خراب کنند، و خاموش کنند تنها صدایی را که از دین میگوید اما نه از آن نوع که حاکمان در منابرشان عربده میزنند و نه از آن نوع که در مقابل ظلمها و بیعدالتیها کور و خاموش و محتاط است و در مقابل چند تار موی بیرون مانده حساس و غیرتمند،
اما بدانند که نمیتوانند به آنچه که میخواهند برسند و حضور تاریک خود را عالمگیر کنند، که تمام تاریکیهای عالم در مقابل یک شمع عاجزند، که خدا چنین اراده کرده است:
« و نريد أن نمن علي الذين استضعفوا في الارض و نجعلهم ائمة و نجعلهم الوارثين ».
